آنکه خود را به انزوا بسپرد٬
به زودی تنها می شود؛
هر آنکه زنده است روزی دل می بازد٬
و این دلباختگی او را با عذاب خود وامی گذارد.
مرا با غم خود بگذارید!
روزی تنها می توانم آنطور که باید عزلت گزینم،
پس اینگونه تنها نیستم.
همان گونه که عاشقی دلباخته پاورچین گوش می ایستد،
"که آیا معشوقه اش تنهاست؟"
شبانه روز رنج و عذاب مرا دزدانه می پایند و به انزوا می کشانند.
آه...
تازه زمانی تنها می شوم که در گور آرمیده باشم،
آن جاست که درد و رنج مرا تنها می گذارد.
گوته
+ نوشته شده در یکشنبه 1388/03/31ساعت 14:21 توسط مریمی
